Αναρτήσεις

Ανεβαίνω, κι αν δε βρω δρόμο?

Εικόνα
Σήμερα έκλεισα τα 23. Και ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως να, μεγαλώνω. Ποτέ δεν είχα το θέμα της ηλικίας να με απασχολεί, ποτέ δεν είχα το φόβο του να περάσουν τα χρόνια. Όμως σήμερα κάτι με έκανε να σκοτεινιάσω. Ίσως το ότι παίρνει ο καθένας το δρόμο του και κάνει τις επιλογές του που διαφέρουν πολύ από το δικό μου όραμα. Ίσως είναι το γεγονός πως από δω και πέρα η κοινωνία σε μετράει πιο πολύ με όρους επιτυχίας, προσωπικής και επαγγελματικής. Ίσως είναι το γεγονός πως αποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο και πρέπει να δω το επόμενο βήμα σε μια Ελλάδα που δε σου αφήνει πολλά περιθώρια επιλογής, φιλοδοξίας και δημιουργίας ονείρου. Ίσως το ότι μπορεί και να μην έκανα όσα ήθελα μέχρι τα 23 μου για τον έναν ή τον άλλο λόγο. Ίσως, ίσως, ίσως. Δε με απασχολεί το γιατί.
Το συμπέρασμα είναι πως έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται αχάριστα χωρίς να το καταλαβαίνει. Δίνουμε πολύ μεγάλη αξία στην επιτυχία και συνήθως δε λαμβάνουμε υπόψην μας τί είναι η επιτυχία για εμάς, αλλά σκεφτόμαστε με βάση το …

Εγώ νίκησα τη ζωή

Εικόνα
Έχεις σκεφτεί ποτέ τι μπορεί να συμβαίνει στον κόσμο αυτή τη στιγμή; Τώρα, που μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή σου διαβάζεις αυτό το άσκοπο κείμενο.
Κάποιο παιδί γεννιέται, άλλο παιδί πεθαίνει. Μια μητέρα αγκαλιάζει για πρώτη φορά τον θησαυρό της ζωής της και μια άλλη θρηνεί πάνω από το άψυχο σώμα του αγγέλου της, αρνούμενη να δεχτεί πως δεν θα ξαναδεί ποτέ το χαμόγελό του, πως δεν θα ξανακούσει ποτέ από τα χείλη του να βγαίνει η λέξη «μαμά».
Πιθανότατα αυτή τη στιγμή δυο σώματα να ενώνονται, να παίρνουν φωτιά και να μοιράζονται στο σκοτάδι τα πιο κρυμμένα μυστικά τους και τα πιο τρελά πάθη τους, ενώ δυο άλλα να σκορπούν επιπόλαιες φράσεις και βλέμματα μίσους και απογοήτευσης.
Κάποιος άστεγος εκλιπαρεί για τη βοήθεια των περαστικών, μετανιωμένος για τα λάθη και τις «αμαρτίες» του, και σκεπτόμενος πως θα ήταν καλύτερο να δώσει τέλος στη ζωή του, ενώ ένας μεγαλοεπιχειρηματίας σκορπάει τα λεφτά του ξαπλωμένος στην πισίνα ενός πεντάστερου πολυτελούς ξενοδοχείου, σχεδιάζοντας το επόμενο …

Η μάστιγα των #goals

Εικόνα
Goals, goals, goals.
Βαρέθηκα πια αυτά τα goals. #relashionshipgoals, #bodygoals, #workinggoals, #hairgoals κλπκλπκλπ. Πριν με πείτε τεμπέλα και άτομο χωρίς στόχους και κίνητρο για ζωή θα πω απλά πως θέλω να μιλήσω για ζωή και για #goalsπου προφανώς ξεχνάμε. Δεν είμαι τέλεια, όπως δεν είσαι ούτε εσύ, αλλά μπορώ να έχω άποψη κι έχω την πλήρη ελευθερία να την εκφράζω εφόσον δεν προσβάλλω κάποιον.
Κάνοντας τη βολτίτσα του στα socialmediaβλέπει κανείς ένα χαμό από σχόλια «goals» κάτω από φωτογραφίες ατόμων με φήμη, που είναι δουλειά τους ή όχι να προβάλλουν τον εαυτό τους. Κυρίως πρόκειται για κορίτσια από 14-25 πάνω κάτω συνήθως με φωτογραφίες στις οποίες κρύβουν το μισό τους πρόσωπο, με φωτογραφίες ρετουσαρισμένες ή φιλτραρισμένες σε σημείο θολούρας, με selfies#wokeuplikethisκαι μάσκαρα, με φωτογραφίες άλλων προσποιούμενες πως είναι αυτές και δεν έχει τελειωμό. Είναι άτομα που ξέρουν όλες τις bloggers, ΒrandΑmbassadors, Instagramfamousτύπισσες και γνωρίζουν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες γ…

Το "εγώ" μας

Εικόνα
Πάει καιρός τώρα που προσπαθώ να κατανοήσω ποια είναι η βαθιά πηγή της κακίας και του μίσους που υπάρχει στον κόσμο. Αυτής της κακίας δίχως κάποια αιτία ή χωρίς κάποιο λόγο τον οποίο μπορώ εγώ να συμμεριστώ. Βλέποντας λοιπόν τις διάφορες εξελίξεις, παρακολουθώντας την επικαιρότητα και προσπαθώντας να μπω σε έναν κόσμο ο οποίος απέχει πολύ από τη δική μου οπτική γωνία σε ένα μόνο μπορώ να καταλήξω. Στο ότι είμαστε τα πιο εγωκεντρικά όντα. Και μέσα σε αυτή τη θολούρα που δημιουργεί ο αμέριστος εγωκεντρισμός βλέπουμε μοιραία τον εαυτό μας ως θεό. Νιώθουμε πως τίποτα κακό δεν πρόκειται να μας συμβεί και πως οτιδήποτε ξορκίζουμε θα μείνει για πάντα μακριά μας. Θέλουμε να ξορκίσουμε για να αποφύγουμε ό,τι φοβόμαστε και έτσι το μισούμε.

Φοβόμαστε μην κάτσει η στραβή και αναγκαστούμε να πάρουμε τα μπογαλάκια και φύγουμε από την Ελλάδα ή φοβόμαστε μήπως η πολύτιμη κόρη μας σκάσει μύτη με ένα μελαμψό αγόρι για γαμπρό ή με έναν Αλβανό ή Πακιστανό, κι ας τα λέμε τα πράγματα εδώ έστω με το όνομά …

2016...Σ' ευχαριστώ!

Εικόνα
Μια ευχή! Μαζί με το 2016 να φύγει και όλη η αρνητική ενέργεια. Και πώς θα το πετύχουμε αυτό? Λέγοντας στον εαυτό μας και στους άλλους όλα αυτά που νιώθουμε, όσα μας πλήγωσαν, όσα μας θύμωσαν, όλα αυτά για τα οποία μετανιώσαμε. Αλλά κυρίως λέγοντας ένα ευχαριστώ σε εμάς, στη ζωή και σε όλους εκείνους που την έκαναν να αποκτήσει κάποιο νόημα με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Η ευγνωμοσύνη είναι το κλειδί για τη γαλήνη. Ευγνωμοσύνη που ξύπνησες και τις 365 μέρες αυτού του χρόνου και σηκώθηκες απο το κρεβάτι σου, που ίσως να πέρασες μια κακή μέρα αλλά υπήρχε κι η επόμενη την οποία μπορούσες να φτιάξεις ομορφότερη. Για εκείνες τις μέρες που το κρύο ήταν τσουχτερό αλλά ο ήλιος έλαμπε. Ευγνωμοσύνη για τις στιγμές που γέλασες και για εκείνες που έκλαψες, για εκείνες που περπάτησες στην άμμο και όλα αυτομάτως  έσβησαν. Να λες ευχαριστώ για τις εικόνες που είδες, τις εμπειρίες που βίωσες, για τα χρώματα, τον ουρανό, τον ήλιο, τη σελήνη, τη θάλασσα, για τις μυρωδιές. Για ένα πεντανόστιμο φαγητ…

Be your own kind of perfect

Εικόνα
Όχι, δε χρειάζεται να είσαι τέλειος.
Όχι, μην τρέμεις την τελειότητα.

Κι αυτό γιατί ποιος θα μας πει τί είναι το τέλειο και γιατί εμείς να τον πιστέψουμε? Στην εποχή που ζούμε μπαίνουμε συνεχώς στην παγίδα να πιστεύουμε όλα αυτά τα οποία μας πλασάρουν ως "τέλεια", ως ιδανικά. Το τέλειο σώμα, το τέλειο πρόσωπο, η ιδανική δουλειά, το μουράτο αυτοκίνητο, το ακριβό στυλ, η τέλεια σχέση. Ζώντας μια ζωή μέσα από το Ιnstagram και το Facebook (ας μη γελιόμαστε), αναλώνουμε συνεχώς τον εαυτό μας και τη σκέψη μας στο πώς θα μοιάσουμε, στο πώς θα φαινόμαστε. Έτσι αντί να δημιουργούμε, να εξελισσόμαστε, να καλλιεργούμε εκείνα τα στοιχεία του εαυτού μας τα οποία μπορούν να καλλιεργηθούν, είτε κλεινόμαστε σπίτι βλέποντας τα insta stories(νέα μάστιγα) όλων εκείνων των "τέλειων" ατόμων είτε βγαίνουμε έξω με την προοπτική να ανεβάσουμε το δικό μας και να καταπλήξουμε τα πλήθη. Μάντεψε λοιπόν ποιος χάνει το χρόνο του.

 Για μένα είναι  κάτι το αυτονόητο πλέον αλλά επειδή ξέρω πολλού…

Παγκόσμια Ημέρα Κατά του AIDS

Εικόνα
1 Δεκεμβρίου 2016. 
Τί ξέρω για το AIDS? Η μάλλον τί άκουγα τα προηγούμενα χρόνια για αυτό?
Άκουγα πως είναι κάτι πολύ κακό, κάτι σα μικρόβιο, κάτι σιχαμένο, που σε κάνει να φαίνεσαι πολύ άσχημος και βρώμικος.Κάτι από το οποίο σύντομα θα πεθάνεις. Κάτι που παθαίνουν μόνο εκείνοι οι χαζοί και απερίσκεπτοι και αλήτες που δεν προσέχουν που βάζουν τί και πώς το βάζουν. Κάτι που κυρίως βρίσκει τους gay άντρες (αχ τί ωραία, άλλος ένας καλός λόγος για να τους μισούμε).

Για αυτά που φοβόμαστε περισσότερο θέλουμε να ρίχνουμε ευθύνες και γιατί να μην τις ρίξουμε λοιπόν σε αυτούς που ήδη φορτώνουμε πολλές, σε εκείνους που η κοινωνία χαστουκίζει καθημερινά με το χειρότερο τρόπο? Κατηγορούμε, κατηγορούμε, κατηγορούμε. Τους γκέι, τους ναρκομανείς τις ιερόδουλες, οι οποίες άλλη όρεξη δεν είχαν κυρά μου να ποτίσουν τον άντρα σου που δεν ικανοποιείται από σένα με μια αρρώστια. Που σου φταίνε αυτές γιατί κατά τη γνώμη σου ήρθαν εδώ να σου κλέψουν το κελεπούρι το γάιδαρό σου (αφού φυσικά είσαι και σίγ…